ATTİLA İLHAN'DAN UNUTULMAZ DİZELER

BÖYLE BİR SEVMEK

Ne kadınlar sevdim zaten yoktular

Yağmur giyerlerdi sonbaharla

Bir azıcık okşasam sanki çocuktular

Bıraksam korkudan gözleri sislenir

Ne kadınlar sevdim zaten yoktular

Böyle bir sevmek görülmemiştir

Hayır sanmayın ki beni unuttular

Hala arasıra mektupları gelir

Gerçek değildiler birer umuttular

Eski bir şarkı belki bir şiir

Ne kadınlar sevdim zaten yoktular

Böyle bir sevmek görülmemiştir

ESKİ SİNEMALAR

Karanlığa dağılan o çocuk ben miyim

Beni mi kovalıyor tabancalı adamlar

Issız sarayların gün görmez prensiyim

Yalnızlığımı belki bir aşk tamamlar

Bilmek zor hangi filmin neresindeyim

Ne yapsam içimde o eski sinemalar

SANA NE YAPTILAR

O sabah mı çıkmıştın bir gün önce mi

Bir bıçağın ağzında yürür gibiydin

Demirlerin soğukluğu soluk dudaklarında

Gözlerinde karanlığı dar hücrelerin

Seni görür görmez özgürlüğümden utandım

Söyle ne içersin çay mı kahve mi

Çok değişmişsin birden tanıyamadım

KARANTİNA’LI  DESPİNA

Bir gül takıp da sevdalı her gece saçlarına

Çıktı mı deprem sanırdın “Karakız” kantosuna

Titreşir kadehler camlar kırılır alkışlardan

Muammer beyin gözdesi Karantina’lı Despina

ÜÇÜNCÜ ŞAHSIN ŞİİRİ

Gözlerin gözlerime değince

Felaketim olurdu ağlardım

Beni sevmiyordun bilirdim

Bir sevdiğin vardı duyardım

Çöp gibi bir oğlan ipince

Hayırsızın biriydi fikrimce

Ne vakit karşımda görsem

Öldüreceğimden korkardım

Felaketim olurdu ağlardım

Ne vakit Maçka’dan geçsem

Limanda hep gemiler olurdu

Ağaçlar kuş gibi gülerdi

Bir rüzgar aklımı alırdı

Sessizce bir cigara yakardın

Parmaklarımın ucunu yakardın

Kirpiklerini eğerdin bakardın

Üşürdüm içim ürperirdi

Felaketim olurdu ağlardım

RÜZGAR GÜLÜ

Önümden çekilirsen İstanbul görünecek

Nerede olduğumu bileceğim

Sisler utanacak eğilecek

Ağzının ucundan öpeceğim

Saçına kalbimi takacağım

Avucunda bir şiir büyüyecek

Nerede olduğumu bileceğim

MARİA MİSSAKİAN

Yüksekkaldırımda bir akşam

Maria Missakian’ı düşündüm

Eğer kendimi bıraksam

Yağmur olabilirdim yağardım

Kasımda bir çınar olurdum

Yaprak yaprak dökülürdüm

Kalbimi sıkı tutmasam

Döküp saçıp boşaltsam

İçimde yükselen şiiri

Kaldırımlara döküp harcasam

Gözleri balıkçıl gözleri

Dudaklarında tutup rüzgarı

Maria Missakian adında biri

Gelse göğsüne kapansam

YAĞMUR KAÇAĞI

Elimden tut yoksa düşeceğim

Yoksa bir bir yıldızlar düşecek

Eğer şairsem beni tanırsan

Yağmurdan korktuğumu bilirsen

Gözlerim aklına gelirse

Elimden tut yoksa düşeceğim

Yağmur götürecek yoksa beni

BEN SANA MECBURUM

Ben sana mecburum bilemezsin

Adını mıh gibi aklımda tutuyorum

Büyüdükçe büyüyor gözlerin

Ben sana mecburum bilemezsin

İçimi seninle ısıtıyorum

Ağaçlar sonbahara hazırlanıyor

Bu şehir o eski İstanbul mudur

Karanlıkta bulutlar parçalanıyor

Sokak lambaları birden yanıyor

Kaldırımlarda yağmur kokusu

Ben sana mecburum sen yoksun

Fatih’te yoksul bir gramofon çalıyor

Eski zamanlardan bir Cuma çalıyor

Durup köşe başında deliksiz dinlesem

Sana kullanılmamış bir gök getirsem

Haftalar ellerimde ufalanıyor

Ne yapsam ne tutsam nereye gitsem

Ben sana mecburum sen yoksun

EMPERYAL OTELİ

Ben hiç böylesini görmemiştim

Vurdun kanıma girdin itirazım var

Sımsıcak bir merhaba diyecektim

Başımı usulca dizine koyacaktım

Dört gün dört gece susacaktım

Yağmur sönecekti yanacaktı

Sameland seferden dönecekti

Duvardaki saat vuracaktı

Kalbim kendiliğinden duracaktı

Ben hiç böylesini görmemiştim

 Vurdun kanıma girdin itirazım var

Emperyal otelinde bu sonbahar

Bu camların nokta nokta hüznü

Bu bizim berhava olmuşluğumuz

Bir nokta bir hat kalmışlığımız

 Bu rezil bu Çarşamba günü

İntihar etmiş kötümser yapraklar

Öksürüklü aksırıklı bu takvim

Ben hiç böylesini görmemiştim

 Vurdun kanıma girdin itirazım var

Emperyal otelinin resmini çektim

Akşam saçaklarından damlıyordu

Kapısında durmanı söylemiştim

Yüzün zambaklara benziyordu

Cumhuriyet bahçesinde insanlar geziyordu

Tepebaşı’ndaki küçük Yahudiler

Asmalımescit’teki Rum kemancı

Böyle rüzgarsız kalmışlığımız

Bu bizim çektiğimiz sancı

El ele tutuşmuş geziyordu

Emperyal Oteli’nde üç gece kaldık

Fazlasına paramız yetmiyordu

Gözlerin gözlerimden gitmiyordu

Dördüncü gece sokakta kaldık

Karanlık bir türlü bitmiyordu

Sirkeci Garı’nda sabahladık

Bilen bilmeyen bizi ayıpladı

Halbuki kimlere kimlere başvurmadık

Hiçbiri yüzümüze bakmıyordu

 Hiç kimse elimizden tutmuyordu

Ben hiç böylesini görmemiştim

Vurdun kanıma girdin kabulümsün

PİA

Ne olur kim olduğunu bilsem Pia’nın

Ellerini bir tutsam ölsem

Böyle uzak uzak seslenmese

Ben bir şehre geldiğim vakit

O başka bir şehre gitmese

Otelleri bomboş bulmasam

İçlenip buzlu bir kadeh gibi

Buğulanıp buğulanıp durmasam

Ne olur sabaha karşı rıhtımda

Çocuklar Pia’yı görseler

Bana haber salsalar bilsem

İçimi büsbütün yıldız basar

Bir hançer gibi çıkıp giderdim

Ben bir şehre geldiğim vakit

O başka bir şehre gitmese

Singapur yolunda demeseler

Bana bunu yapmasalar yorgunum

Üstelik parasızım pasaportsuzum

Ne olur sabaha karşı rıhtımda

Seslendiğini duysam Pia’nın

Sırtında yoksul bir yağmurluk

Çocuk gözleri büyük büyük

Üşümüş ürpermiş soluk

Ellerini tutabilsem Pia’nın

Ölsem  eksiksiz ölürdüm

SİSLER BULVARI

Elinin arkasında güneş duruyordu

Aylardan kasımdı üşüyorduk

Ağacın biri bulvarda ölüyordu

Şehrin camları kaygısız gülüyordu

Her köşe başında öpüşüyorduk

Sisler bulvarında seni kaybettim

Sokak lambaları öksürüyordu

Yukarda bulutlar yürüyordu

Terk edilmiş bir çocuk gibiydim

Dokunsanız ağlayacaktım

Yenikapı’da bir tren vardı

Sisler bulvarından geçtim sırsıklamdı

Islak kaldırımlar parlıyordu

Durup dururken gözlerim dalıyordu

Bir bardak şarapta kayboluyordum

Gece bekçilerine saati soruyordum

Evime gitmekten korkuyordum

Sisler boğazıma sarılmışlardı

Sisler bulvarından geçmediğin gün

Sisler bulvarı öksüz ben öksüzüm

Yağmurun altında yalnızım

Ağzım elim yüzüm ıslanıyor

Tren düdükleri iç içe giriyorlar

Aklımı fikrimi çeliyorlar

Aksaray’da ışıklar yanıyor

Sisler bulvarı ayaklanıyor

Artık kalbimi susturamıyorum

ATTİLA İLHAN